Silence

Na de in eerste instantie succesvolle prediking van het Christendom in Japan worden de christenen meedogenloos vervolgd. Een jonge Portugese priester vertrekt ca. 1640 naar Japan om de geloofsgenoten te ondersteunen, en desnoods voor hen de marteldood te sterven. Maar vanwege het gevaar van de vervolging is hij afhankelijk van de toch al straatarme en onderdrukte boeren die het Christendom nog beoefenen. De boeren brengen zich voor hem in gevaar, worden gemarteld en terechtgesteld als ze weigeren om op een beeld van Christus (de fumi-e) te trappen, de priester ontkomt (nog). Dit leidt tot vragen over het geloof: wat is de zin van zijn komst naar Japan, als de gelovigen sterven voor hem in plaats van hij voor de gelovigen? Hoe kan het dat God de vervolging van zijn dienaren toestaat en zonder een woord laat passeren? Waarom zwijgt God?

p. 109: "Waarom hebt Gij alles maar toegelaten?’ vroeg de priester met uiterst zwakke stem. ‘Hebt Gij zelfs het dorp dat we voor U hadden gebouwd, zomaar laten verbranden? Hebt U de mensen zelfs geen moed geschonken toen ze werden weggejaagd en alleen maar gezwegen, net als deze duisternis? Waarom toch? Geeft U me toch eens een reden waarom? Wij zijn niet zo sterk als Job, die Gij ter beproeving leproos hebt gemaakt. Job is een heilige, maar gelovigen zijn toch alleen maar behoeftige, zwakke mensen? Er is een grens aan wat wij kunnen verdragen. Geeft U ons niet nog meer te lijden."

Goede vragen! Als geharnaste atheist vroeg ik me wel af hoe de auteur Endo (als christen) zich hieruit zou redden. Uiteindelijk wordt de priester gearresteerd en in de situatie gebracht dat een paar gewone gelovigen verschrikkelijk worden gemarteld; hij kan hen uit die situatie redden door zijn voet op de fumi-e te plaatsen. Op dat moment laat Endo het Christusbeeld tot de priester spreken en zeggen dat het OK is Christus te vertrappen, want hij heeft voor de vertrapten zijn leven gegeven. De priester geeft zijn prediking op.

Als Endo meende dat God hiermee kan wegkomen, heeft hij zich ernstig vergist 😀

Het boek is goed geschreven, een beetje traag, maar dat past bij de tijd. Al denk ik dat wie niet in een min of meer christelijke omgeving is opgegroeid, dit boek ongelooflijk saai zal vinden. Het boek is een geloofsdrama, de priester vecht met en tegen alles wat hij zijn hele leven heeft geloofd en geweest is; andere personages dragen een deel van het drama, maar flinke stukken van het boek bestaan uit een monoloog van de priester tot God. Toch zijn er ook geweldige scenes waarin de gruwel van de gebeurtenissen contrasteert met de alledaagse omgeving.