Peter Boot (e)k Maria Smolders(r)en Lichte duizeligheid liburuaren kritika egin du
Iets levendigs, onbeschrijfelijks en onvervangbaars?
3 izar
Heel curieuze roman. Het leven van de huisvrouw Natsumi bestaat uit roddel met de buren, boodschappenlijstjes maken, cadeautjes kopen, aandacht voor merkartikelen, een etentje met vriendinnen. Het boek is het verhaal van een leeg leven, een leven dat ontdaan is van passies of overtuigingen of zelfs maar belangstellingen of liefhebberijen. Natsumi is plichtsgetrouw en nuchter. Ze is de onderbroeken van haar man gaan wassen (hij deed dat eerst zelf) zodat zijn eventuele minnares niet uit zijn verwassen of slordige ondergoed zou afleiden dat zij een slonzige vrouw is. Toch is het boek niet saai. Het is geschreven in prachtige, lang uitgesponnen zinnen die langer dan een bladzijde kunnen doorgaan en dan nog vaak alleen door een puntkomma van de volgende zin worden gescheiden. We zien de wereld door Natsumi's ogen, soms in de vorm van een monologue interieur maar altijd een verslag van haar gedachten. Er hangt een merkwaardige afstandelijkheid …
Heel curieuze roman. Het leven van de huisvrouw Natsumi bestaat uit roddel met de buren, boodschappenlijstjes maken, cadeautjes kopen, aandacht voor merkartikelen, een etentje met vriendinnen. Het boek is het verhaal van een leeg leven, een leven dat ontdaan is van passies of overtuigingen of zelfs maar belangstellingen of liefhebberijen. Natsumi is plichtsgetrouw en nuchter. Ze is de onderbroeken van haar man gaan wassen (hij deed dat eerst zelf) zodat zijn eventuele minnares niet uit zijn verwassen of slordige ondergoed zou afleiden dat zij een slonzige vrouw is. Toch is het boek niet saai. Het is geschreven in prachtige, lang uitgesponnen zinnen die langer dan een bladzijde kunnen doorgaan en dan nog vaak alleen door een puntkomma van de volgende zin worden gescheiden. We zien de wereld door Natsumi's ogen, soms in de vorm van een monologue interieur maar altijd een verslag van haar gedachten. Er hangt een merkwaardige afstandelijkheid in dit boek, een onthechte sfeer, alsof de auteur het leven van het personage ziet als betekenisloos. Dat is wel de suggestie als bijvoorbeeld blijkt dat Natsumi net zo goed een willekeurig boodschappenlijstje van een paar jaar terug kan gebruiken als dat van vandaag, of als een beschrijving van de indeling van de supermarkt van meerdere pagina's letterlijk wordt herhaald.
In het korte nawoord schrijft Kanai over dit boek, nadat ze heeft gezegd dat ze niet wil schrijven over de waanzin waarin huisvrouwen terecht kunnen komen:
"Het gaat om vrouwen die geen overspel plegen, die niet proberen onafhankelijk te worden of zichzelf te ontdekken, en in wier leven van meer dan dertig jaar bij wijze van spreken niets dramatisch gebeurt; hoewel ze soms piekeren, verdrietig zijn, ontroerd worden of nieuwe dingen ontdekken, hebben ze hun leven min of meer gedachteloos geleefd en na verloop van tijd ervaren ze een lichte duizeligheid, niet zo uitzonderlijk of zo ingrijpend dat die tot in de diepten van hun bestaan of hun ziel doordringt, maar een moment waarop ze zichzelf en hun herinneringen ervaren als iets levendigs, onbeschrijfelijks en onvervangbaars."
Dat klinkt als een positieve ervaring, die niet goed past bij het woord 'duizeligheid'. Verderop in de alinea gebruikt de vertaling het woord 'duizeling', een term die zich naar mijn gevoel eerder leent voor een figuurlijke, positieve interpretatie.