Kritikak eta Iruzkinak

Sekulako liburu puska iruditu zait Joseba Gabilondoren hau eta ondorioz poliki-poliki irakurri beharrekoa. Gako asko ditu. Galdera askorentzako erantzunak. Une ezberdinetan sortutako mugimenduen izendatze egoki eta analisi luze eta zorrotzak. Finean, kontatzen digu nola Espainiak, bai politikan eta bai kulturan berrezartzen duen bere inperioa behin eta berriz modu histeriko eta sistematikoan. Bukatzeko, etorkizun berrezartuezin bat aurreikusiten du.

Maitasun handiz idatzitako liburua da. Behin hasitakoan harrapatu egiten zaitu berehala. Nor zen Juana jakin nahiko duzu. Zer gertatu zitzaion. Zergatik. Eta irakurritakoa kusi egiten duzu begien aurrean pasako balitz bezala.

Gaztarora narama liburu honek. Oso erreala eta oso naturala da. Eta zaila da naturaltasun hori paperera ekartzen, kontamodu iruindar peto eta aberats hori hezur-muintzen. Eta Fertxuk bete betean asmatu du. Eleberri soziala, auzotarra, eroa, errebeldea, beltza eta sailkaezina. 👌

Palestinako gatazkaren harira irakurri dut liburu hau. Haien biziraunaren eguneroko gordintasun eta mixeri horien bila joz orri-artera. Eta bestelako zerbait aurkitu dut. Jon Glanvillek hitzaurrean diona pasa zait. Gatazka zeharka agertzen dela. Kontu ttikiak dira, orohar: haurtzaroaren amaiera, amoranteak, emakumearen eredu estua, sexua, zapatak, bidaiak... eta horiek guztiak intifada edo gatazkaren paisaiaren gainean. Eta ze gustura irakurri ditudan! Fintasun eta maitasun handiz ekarriak daude euskarara. Finean, ez da harritzekoa bestelako gaiez idaztea, halaxe egiten dugu gurean ere. Gainera, antza denez, zentsurari ihes egin behar izan diote, adibidez, sexualitateari dagozkion gaietan: hizkuntza mozorrotuz. Polita da. Ipuinak direnez, ez du irakurketa jarrairik eskatzen. Eta halaxe egin dut nik, beste liburuekin tartekatuz. #paperjalezozketa