Erabiltzailearen profila

Trilogiari emandako amaiera oso zintzoa eta indartsua iruditu zait. Barrutik irakurtzen den liburua da, ezkutatzen ez dena eta erantzun errazik ematen saiatzen ez dena. Ezer leundu gabe.

Itxi ondoren ere, zurekin geratzen den liburu horietakoa.

Ondo, Villa de la Fuenten.

Punki argi eta garbi kokatzen da errealismo zikinean: zuzena, deserosoa eta guztiz zintzoa.

Alexek laugarren horma hausten du eta liburutik ateratzen da bere istorioa apaingarririk gabe kontatzeko, harrapatzen zaituen ahots gordin eta hurbilarekin.

Irakurketa labur baina bizia, nobela bat baino gehiago aitorpen bat bezala sentitzen dena.

Nobelak hasiera zail samarra du, erritmoa eta pertsonaien tonua direla medio. Hala ere, irakurketak aurrera egin ahala, nabarmen egiten du hobera.

​Pixkanaka-pixkanaka, asko aberasten da, eta pertsonaiek sakontasun handia hartzen dute. Narrazioak irakurlea harrapatzea lortzen du, eta liburua alde batera uztea ezinezko bihurtzen da sarritan.

​Puntu indartsuenetako bat amaiera da: ezin hobeto eraikita dago, aurretik kontatutako guztiarekin koherentzia handia erakusten duelako.

...nobelak baditu bi mundu literario horietatik oso ezagunak diren gauzak: batetik, suspense iluna, harrapatzen zaituen tentsio hori, oso SK. Eta bestetik, gai soziala, guztiaren aurka borrokatzen diren pertsonaia femeninoak eta Austen gogorarazten dizun XIX. mendeko itxura hori.

Baina kontuz, argi gera dadila ez dela bietako baten kopia zehatza. McDowellek bere rolloa du: nahasketa gotikoa, thriller historikoa, beldurrezko txatalak eta grina indartsuengatik mugitzen diren pertsonaiak (mendekua, boterea, bizirautea...).

Leku batean egokitu beharko banu, thriller historikotik gertuago jarriko nuke, maitasun sozial hutsetik (hello, Austen) edo beldurrezko istorio batetik (hello, King) baino. Baina bi "aire" horien nahasketa hor dago eta, niretzat, horrek ematen dio hain ukitu originala.

Oso gomendagarria hau ere.

Blackie Books argitaletxearen "Hija de la venganza"-ren (Michael McDowell) promozio mezuek Stephen Kingen eta Jane Austenen arteko nahasketa gisa deskribatzen dute liburua. Eta egia esan, hitzaurreak Kingen estiloa ekartzen du gogora, eta liburuaren lehen zatiak, berriz, Harrotasuna eta aurrejuzguak liburuaren ukitua du, eta hori, bide batez esanda, primeran datorkio 1871. urtean kokatzen den istorio honi.

Neuri, behintzat, lehen 60 orrialdeek, bete-betean harrapatu naute. 🔨