Kritikak eta Iruzkinak

Drakula irakurri gabea banintzen ere hasierako zatia oso ezaguna egin zait. Hortik aurrerakoa ia erabat ezezaguna. Istorioak harrapatu nau eta asko gozatu dut. Idazleak tentsioa eta interesa amaiera arte mantentzea lortzen duela iruditu zait. Zati batzuetan nabari da eleberriak ia 130 urte dituela, baina Ana Morales itzultzaileak (@gailetagilearen_alaba@mastodon.eus) hitzaurrean dioen bezala baditu kontu interesgarri asko ere.

Itzultzailea aipatu dudanez, esan beharra daukat liburua gustagarri egitearen osagai garrantzitsu bat euskarazko itzulpena bera dela. Asko gustatu zait nola erabiltzen dituen euskalkiak ingelesezko dialektoetan idatzitako zatietan, Van Helsing-ek atzerritarra izanik duen hitz egiteko modu bitxia nola ekarri duen euskarara... #DrakulaEuskaraz

Aspaldiko partez @elegose@mastodon.eus irakurle taldean parte hartuko dut!

#Drakula pertsonaia, eta banpiroak orokorrean, ezagutzen ditut pelikula eta bideojokoetatik. Nork ez? Baina Bram Stoker-en liburua irakurri gabea naiz. Ana Moralesek (@Gailetagilearen_Alaba@mastodon.eus) egin duen euskarazko itzulpena aukera bikaina iruditzen zait klasiko honetara gerturatzeko.

Azaleko txistorrezko urka-bilurrak ondo adierazten du eleberri honen tonua: beltza da, hilketak daude, biolentzia gordina, baina baita umorea eta egoera absurdoak ere. Protagonista nagusia interesgarria da, behar bada nobela gehiagotarako ere eman dezake jokoa, eta kontakizuna arina, irakurtzen jarraitzera gonbidatzen duena.

Atzo hasi nuen nobela beltz umoretsu hau eta oraingoz oso ondo. Jon Arretxerena izanda ez nuen besterik espero.

Gaur egun bezala, duela 100 urte ere, postaleko Ñoñostia turistifikatuaren atzean bazen beste Donostia bat, langileena, herrikoia. Historia liburuetan askotan errege eta handi-mandien kontuak nagusitzen dira. Horregatik dira beharrezkoak komiki hau bezalakoak, herri xehearen bizimodua eta langile borrokako gertakari ahaztuak begi bistan jartzeko.

1931an Guardia Zibilak eragindako sarraskia dago kontakizunaren muinean, baina beste hainbat gai ere ageri dira. Espero nuena baino ertz gehiago aurkitu ditut.

Marrazketa estiloa ere gustatu zait. Liburua esku artean hartu nuenean kolorearen erabilera zehatza deigarria iruditu zitzaidan.

Albert Sánchez Piñol katalanak 2002an argitaratu zuen "La pell freda" eleberriak arrakasta handia izan du. 150.000 ale baino gehiago saldu ditu katalanez eta 37 hizkuntzatara itzuli dute. Euskarara Lander eta Zigor Garro anaiek itzuli zuten, eta nik audio-liburu bezala entzun dut.

Iñaki Beraetxe handiak jartzen dio ahotsa eleberriari, eta ohi bezala antzezpen bikaina egiten du. Nobela aproposa da pertsona bakarrak grabatzeko, pertsonaia gutxi baititu, baina bakoitzari ahots berezia ematen dio eta emaitza bikaina da.

Alde txar bezala aipatu beharra dago ez duela Bechdel testa gainditzen: eu.wikipedia.org/wiki/Bechdel_testa.

Guau.eus-en dago entzungai. Nik RSS hau erabili dut saioa hasi gabe AntennaPod-en entzuteko, baina orain ez dabilela dirudi: guau.eus/series/1321/rss.xml Bada denbora pixka bat gehitu nuela, eta geroztik sarbidea itxiko zuten :( AntennaPod-ek cache-an gordeko zuen audio-iturburua, ze aste honetan arazorik gabe entzun dut eta oraindik ere entzun dezaket.

Aupa @elegose@mastodon.eus! Oraintxe @josebagabilondo@mastodon.eus​ren #IndependentziarenDekalogoa liburuari ekiteko prest. Blogean aurrerapen gisa argitaratu zituen ipuinetako batzuk irakurri nituen. Azken emaitza nolakoa den jakiteko gogoarekin!

Platonen kobazuloaren mitoa aipatzen da kritiketako batean. Esku artean dugun liburuak ere badu horretatik. Irakurgai ditugun kritikak dira ustezko jatorrizko liburutik jasotzen ditugun itzalak, ezin baitugu hura zuzenean ezagutu. Isla horiek badute fidagarritasunik? Zenbaterainoko zehaztasunez berreraiki dezakegu jatorrizkoa horietatik abiatuta?

Ez da hori Ibarbiaren liburuari egindako kritiketan irakurritakoak eskuartean dugun liburu fisikoari ere aplikagarriak zaizkion aldi bakarra, nire ustez. Liburu bitxia da, oso "meta", nolabait esateko. Ez da eleberri bat, eta ez du beharrik ere, irakurtzeko interesa piztu eta mantentzeko.

Liburuaren amaiera aldera iruzkingileetako batek dioen bezala, "zuzentzera nator nire hasierako iritzia: nobela bikaina da Silueta. Irakurri beharrekoa. Eta, batez ere, iruzkindu beharrekoa". Ildo horretatik, infinituraino jarraitu dezakegu, liburuaren kritiken kritikak eginez. Nire gomendioa, zuk ere irakurri, gozatu, kritika egin, eta katera batzea.

Persepolisek ondo irabazia dauka komiki bikainaren ospea. Asko gustatu zait Marjane Satrapik nola kontatzen duen Irango historia bere bizitzako pasarteen bidez. Niretzat erabat ezezaguna zen Iran bat aurkitu dut: ideia ezkertiarretako jendea, protestak, musika estilo berrien sarrera (punk, heavy, pop...), fundamentalismo erlijiosoaren inposizioaren aurkako erresistentzia, errepresioa... Izorraki handirik egiteko asmorik gabe Europan bizi deneko zatia ere oso interesgarria.

Harkaitz Canoren ipuin-liburu, komiki eta eleberri batzuk irakurria naiz, eta gustura gainera. Oraingo honetan benetan liburu bitxia osatu du. Lehen bi atalak/kritikak irakurrita, existitzen ez den jatorrizko eleberriaren puzzlearen piezak nire buruan kokatzen saiatzen.

«1929. urtea, baserri giroa, eta, gau ilunaren erdian, ama-alaba batzuen heriotza» abiapuntu dituen «euskal pop noir» komikia. Interesgarria iruditu zait. Olentzerori eskatu beharko diot ;) www.berria.eus/kultura/kontrako-eztarritik-fin-baina-etengabe-sartzen-den-istorio-honek-kontua-eta-zikina-oihukatzea-eskatzen-zuen_2150796_102.html?utm_source=Mastodon&utm_medium=Sare_sozialak_CM @berria@mastodon.eus bidez

#Akabo liburuak harrapatu nau eta gustura irakurri dut. Interesgarria iruditu zait nola josten duen istorioa txandakatzen diren orainaldiko eta lehenaldiko atal laburretan.

Pertsonaiei dagokionez, ez naiz horren positiboa. Manuren "informatikokeriak" oso karikatureskoak iruditu zaizkit, sinesgarritasuna kentzeraino. Ez naiz xehetasunetan sartuko izorrakirik ez egiteko, baina Sheenaren jokabide batzuk ere sinesten zailak egin zaizkit.

Eguerdiko bisita gidatua eta solasaldia bikain joan dira. Oso gomendagarria. "Hurrengoan ea lortzen dugun Ponsol-en dendara sartzea" esan du Joxan Oiz Arrutik. Beraz, badakizue, liburua gustuko baduzue adi egon deialdiei eta lehenbailehen izena eman, itxaron zerrendan geratu baita jendea. Horrekin zorrotzak dira, 25 lagunentzat zen bisita gehienez eta beste hainbeste entzungailu zeuden. Gainerakoak gogoarekin geratu behar.

Liburuaren kritika egin nuenean esan nuen Ponsolen abentura gehiago irakurri nahiko nituzkeela. Gaur idazleak gaia aipatu du eta atea irekita utzi du. Orain XX. mendean girotutako beste proiektu batekin dabil buru belarri, baina "zuek Amazurtza liburua oparitu jendeari eta..." :)

Berriz irakurtzen ari naiz, fresko eduki nahi dudalako bihar Joxan Oiz idazleak gidatutako #Amazurtza nobelan agertzen den Donostiari buruzko literatur ibilaldirako.

@elegose@mastodon.eus irakurle taldean iraileko liburua izan zen Laura Mintegiren #Akabo. Berandu bada ere hasi dut nik ere. Oraingoz ondo. Interesgarria da bikotearen hasiera eta "amaiera" lotzen dituen txandakako atalen haria.